Wat komt eerst, gedachte of gevoel?

Ik geef het toe, Els, mijn collega en vriendin, heeft dan toch gelijk.

Jaren geleden had ik een hevige discussie met haar over gevoelens.
Zij stelde dat elk gevoel zijn oorsprong vond in een gedachte. Ik beweerde dat dit omgekeerd was, eerst was er het gevoel dat door een gedachte werd gevolgd. Voor mij was de gedachte een manier om het gevoel te verklaren. Een methode om het een plaats te geven in ons verhaal. Het voelen kwam volgens mij eerst.

Het beeld dat ik had bleek beperkt. Ik ging niet verder op ontdekking. Ik aanvaardde de aanwezigheid van gevoelens, zonder meer.

Wat ik toen nog niet kon zien was de hoeveelheid onbewuste gedachten die er bij me leefde, die me van hun bestaan inlichtten door gevoelens, lichamelijke sensaties te creëren. Zonder het te beseffen waren er allerlei gedachten actief die hun, fysiek voelbare, stempel drukten op hoe ik reageerde op alles en iedereen waarmee ik in aanraking kwam.

Dit ontdekte ik door in gesprek te blijven gaan met anderen en mezelf, zowel binnen als buiten therapie.

Gedachten blijken toch betrokken te zijn bij het ontstaan van fysieke sensaties/gevoelens. Soms zijn die gedachtes niet duidelijk of niet makkelijk te verwoorden, waardoor het lijkt dat ze er niet zijn. Ze hebben nog geen vorm waarmee je ze kan vatten. Hierbij kan iedereen af en toe wel wat hulp gebruiken.

Maar waar komen gedachten dan weer vandaan?

De zoektocht is nog niet voorbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *