Genieten

De laatste maanden, door alle restricties met als bedoeling zoveel mogelijk mensen gezond te houden, ben ik vergeten te genieten.

Omdat er zoveel van de dingen waar ik zo van kan genieten onmogelijk zijn geworden, lijkt het dat ik het genieten zelf ‘on hold’ heb gezet.

De reactie die ik ervaarde, nu er, na wat versoepelingen, weer verstrengingen zijn afgekondigd leek niet proportioneel met deze maatregelen te zijn.

Dit deed me stilstaan bij wat ik nu miste.
Als ik het lijstje maakte van alles waar ik naar verlangde, zag ik de rode draad: genieten.

Ik kan zo genieten van gezellig omringd te zijn door anderen, samen lekker eten en drinken, kletsen, lachen en soms ook in stilte bij elkaar zitten.

Om dit specifieke gemis op te vangen, neem ik mezelf voor om elke dag van één ding ten volle te genieten.
Vandaag was dat een eindje gaan lopen.
Voor ik de straat uitliep nam ik me voor om hiervan ten volle te genieten, helemaal in de beleving gaan, in het hier en nu, elke stap, elke ademtocht.

Dat is me niet heel de tijd gelukt, maar toch af en toe.

En het was fijn.
Ik had graag gezegd dat het heerlijk was, maar dat was het niet.
Het blijft een vervanging.
Toch wil ik het daarom niet zomaar van de baan vegen.
Kleine beetjes helpen.

Verwoorden en daar voorbij

Soms zijn ze ver, de woorden.

In therapie zijn we vaak intens bezig met verwoorden.

Het is zoeken om een passende vorm te geven aan datgene in ons wat niet volledig zichtbaar is, wat in zich een onduidelijke toestand bevindt.

En woorden zijn vaak een makkelijke opstap.

Dit gaat niet altijd vlot.

Vaak is het wikken en wegen, zoeken naar wat passend is, welk woord, welk beeld, welke klank of welke kleur.

Soms is het een houding, een gelaatsuitdrukking, de manier waarop iets gezegd wordt.

En dan ga ik vlot voorbij aan hoe moeilijk het kan zijn om wat er in ons gebeurd een vorm te geven en met iemand te delen.

Het vraagt durf om dit te doen.

Maar hoe moeilijk het soms is, ik merk steeds weer het verlangen om dit, eindelijk, toch te doen.

Er is een mooie uitspraak in het Engels die verwoord waarom we hier naar verlangen: ‘The truth shall set you free’

Bevrijding. Dat is wat we kunnen bereiken als het ons lukt om, bij benadering, onze binnenkant te tonen aan een ander.

De waarheid bevrijdt.

Angst

Stilaan nam het alles over.
Stapje voor stapje, centimeter per centimeter.

Eerst bevroor ik, dan sloeg ik op de vlucht.
Vechten was slechts een optie als vluchten niet meer lukte, want ik had geen idee waartegen ik me moest wapenen.
Ik zag geen gevaar, maar toch voelde het aanwezig.
Het lijkt alsof ik bedreigd werd, alsof er iets ergens op de loer lag, klaar om me te vernietigen.

Wat begon als een sluimerend gevoel van ongemak groeide, zonder dat ik het merkte, uit tot iets wat mij in zijn greep hield.

Het is al maanden dat ik rondloop met dit fysieke gevoel, alvorens ik het niet langer kan negeren.
Alsof ik een rugzak droeg waar elke dag enkele kiezels in vielen tot mijn knieën het begonnen te begeven.

Pas als ik zijn naam uitsprak, kreeg het vorm, werd het zichtbaar:
Angst

Ik was bang.

Ik ben eigenlijk nog steeds bang.

Erkennen dat ik bang was, maakt het draaglijker, maar ik heb nog steeds geen idee waarvoor ik nu precies bang ben.

Jaren geleden, toen ik werkelijk voor mijn leven te vrezen had, was ik vreselijk bang.

Ik herinner me dat ik het bang zijn zo beu was geworden dat ik er tegen ten strijde ben getrokken.

Niet dat ik de kracht had om wat dan ook te lijf te gaan, ik was het zat
Het was genoeg om de weinige fysieke energie die ik toen had nog eens te verspelen aan bang zijn.

Ik weet nog dat ik in op een doordeweekse februaridag het Meerdaalwoud in gelopen ben met als intentie mijn angst te confronteren.

Het moet er vreemd uitgezien hebben, een duidelijk verzwakte man die als een ongewapende krijger een onzichtbare vijand aan wou vallen.

Alsof ik een beer uit zijn hol wou lokken riep ik de angst toe:
”Waar ben je?! Laat je zien, lafaard!”

Ik hoopte dat de angst zich zou tonen en dat ik het, als de ridders in grootse verhalen de angst, in mootjes kon hakken en de wereld verlossen van een groot kwaad.

In mijn eentje stond ik daar tussen eeuwenoude beuken in de regen te schreeuwen om bevrijding.

Toen ik mijn ziel eruit had geroepen en al mijn woede uit mijn lijf verdwenen was, mekte ik dat er geen antwoord kwam.

Ik hoorde enkel het tikken van de regendruppels op de braamstruiken en bosgrond rond me.

In de stilte van dit bos lijkt het alsof angst toen naar me toe is gekomen.

Het toonde zich toen, tussen de bomen.

Zoals de dood stond het naar me te kijken, wachtend tot ik begreep dat het steeds een deel van mijn bestaan zal zijn.

Stilaan zag ik geen vijand meer.

Daar in dat bos ontmoette ik mijn angst als een bondgenoot, die me wil behoeden van pijn.
Het wil me niet gijzelen, het wil me waarschuwen wanneer dat nodig is.

Daarvoor moet ik wel voldoende naar luisteren, want anders wordt het grof geschut weer boven gehaald.

En dat is wat ik nu voel.

Te lang heb ik mijn angst genegeerd.
Omdat ik soms denk dat ik niet bang mag zijn, omdat ik denk dat ik altijd sterk en vol zelfvertrouwen moet zijn, onbevreesd.

Het is een illusie zo mijn leven vorm te willen geven.
Dat heb ik vele jaren geleden al eens geleerd.
Zonder de signaal-functie van angst zou ik hier misschien al niet meer zijn.

Omdat ik mezelf toch nog steeds als een moedig man wil zien, herinner ik me aan het feit dat moed niet de afwezigheid is van angst, maar actie ondanks de soms verlammende aanwezigheid ervan.

Tijd om opnieuw, met mijn angstgevoelens als raadgevers, tot actie over te gaan.

Extra Medium

Elke keer er een standpunt in word genomen, merk ik dat ik als vanzelf dat standpunt in twijfel trek, al was het maar voor heel even.

Teveel in mijn leven heb ik mezelf een gevoel van zekerheid aangepraat om te ontdekken dat mijn eigen overtuigingen op los zand kwamen te staan.

Ik herinner me nog hoe ontredderd ik me voelde toen een waarheid een illusie bleek te zijn. Het voelde alsof er samen met dit illusie iets in me afstierf, alsof ik iets waardevols verloor.
Heel pijnlijk was het.

Om af te kicken van mijn noodzaak om onwankelbare overtuigingen te hebben heb ik kwistig het woord ‘misschien’ gebruikt en zo goed als alles in de voorwaardelijke wijs benoemd.

De pijn van het verliezen van de illusie van zekerheid maakt dat ik argwaan heb tegen alles en iedereen die stellig iets poneert.
Elke keer voel ik weer hoe er iets van binnen scheurde en merk ik dat ik voorzichtig wordt.
Mijn voorzichtigheid is er ook hekomen ook naar de overtuigingen van anderen.
Ik sta niet meer te springen om iemands ongelijk te bewijzen, ik weet hoe het voelt om je beeld op de wereld drastisch veranderd te weten.

Daarom heb ik ook maar even op Twitter gezeten, het epicentrum van het geschreeuwde Grote Gelijk.

Ondertussen enkele jaren verder, ben ik me comfortabel gaan voelen in het niet meer zo zeker zijn.
Ik weet het vaak niet en dat is ok. Ik gun mezelf het recht om iets niet te weten of zelfs geen mening te hebben.

Het is momenteel mijn verlangen om door deze extra-medium positie in te nemen bij te dragen aan het verbinden van mensen met heel uiteenliggende meningen.
Ik hoop dat ik met iedereen een gesprek kan aanknopen, zonder hen gelijk te geven, zonder hen tegen te spreken, maar te horen wat er werkelijk aan de hand is.

Maar misschien is ben ik hierdoor wel helemaal onzichtbaar, noch links nog rechts en door de ene kant gezien als deel van de ’tegenpartij’.

Het voelt ook aan als vermijdend, alsof het zijn wortels heeft in de angst om het bij het verkeerde eind te hebben.

Misschien…

Momenteel kleed ik me toch nog extra-medium.
De toekomst zal uitwijzen of dit mijn maat blijft.

Heling en revalidatie

Bij een wonde, breuk of ziekte is een interventie noodzakelijk om de fysieke heling te ondersteunen.
Eens er voldoende hersteld is, is revalideren aan de orde, zodat terug kracht en/of flexibiliteit kan opgebouwd worden waar dit tijdelijk verloren is gegaan

Net zoals de fysieke geneeskunde komt in de geestelijke gezondheid zowel heling als revalidatie aan bod.

“Heling en revalidatie” verder lezen

Waarheid

De zon komt op en gaat onder.
Dat kan iedereen vaststellen en kan beschouwd worden als waar, dus een waarheid.

Zo zijn er nog een hoop waarheden, zoals dat alle mensen uit een vrouw geboren zijn en dat de snelheid van het licht in een vacuüm constant is.

En toch blijkt het mogelijk om het zelfs over deze vanzelfsprekendheden oneens te zijn.

Ik begreep maar niet waarom we het oneens kunnen zijn over ‘De Waarheid’.

“Waarheid” verder lezen

Nieuweling

Als kind hoorde ik vaak: “Weet jij dat dan niet?!”, met een ondertoon van verbazing en ontgoocheling wanneer er ontdekt werd dat ik niet de kennis had die verondersteld werd te hebben.

Elke keer voelde ik me toen lullig en klein, zoals je dat alleen kan voelen als kind, onwetend en onmachtig.

“Nieuweling” verder lezen

Zoek naar de ‘klik’ (Lees ook zeker dit)

Misschien ben ik niet degene bij wie je moet zijn.

Om geholpen te worden in therapie is er een goede werkrelatie nodig tussen cliënt en therapeut.
Het is nodig om je voldoende op je gemak te voelen met de persoon die voor je zit om het over ongemakkelijke zaken te kunnen hebben.
Je moet je voldoende veilig voelen om kwetsbaarheid toe te kunnen laten.

De werkrelatie tussen cliënt en therapeut is er dus één van vertrouwen, vergelijkbaar met een goede, betrouwbare vriendschapsrelatie, waarin er open en eerlijk gesproken kan worden.
En net zozeer dat je niet bevriend bent of kan zijn met eender wie, zal je geen goede werkrelatie kunnen hebben met eender welke therapeut.

Zoek dus zeker naar iemand met wie het ‘klikt’, zodat je vooruit kunt.

Wat die ‘klik’ juist inhoudt, dat kan alleen jij bepalen.
En dat kan je enkel door ondervinding.

Misschien ben ik niet diegene met wie het ‘klikt’.
Ik ontdek het graag met jou.
En als het niet klikt, zoek ik graag met jou naar iemand met wie het wél zou kunnen klikken.

En als ik de zoveelste therapeut in de rij ben, dan wil ik het graag daarover hebben. 🙂