Hulp voor mannen

Komt een man bij de dokter:

Dokter: Wat is het probleem?
Man: Ik hoest al drie weken bloed op, heb huiduitslag over heel mijn lichaam, voel druk op de borst, heb het eerste half uur na opstaan troebel en dubbel zicht en om de paar dagen voel ik wormen onder de huid van mijn onderarmen kruipen.
Dokter: Dat is een simpele verstuiking.
Man: Dat is wat ik ook dacht. Dank u dokter.

Lachen is een manier om spanning te ontladen.
In dit geval een ongemakkelijke waarheid.
De waarheid dat mannen heel moeilijk of veel te laat hulp opzoeken.
In dit geval lichamelijke hulp.
Maar wat als er zorg nodig is voor meer dan voor het lichaam?
Laten we niet vergeten dat een gezond lichaam begint met een gezonde geest.

Het heeft jaren geduurd eer ik zelf de eerste stap heb gezet om noodzakelijke hulp op te zoeken.
Meer dan voor mijn lichaam alleen.
Psychologische hulp.
Dat was pas nadat Barbara, een dokter bij wie ik me gehoord voelde, me uitnodigde om naar een hulpverlener te gaan bij wie ze zelf, succesvol, te rade is gegaan.
Zij erkende dat de zorg die zij kon verstrekken, voor het lichaam, ontoereikend was om me beter te doen voelen. Er was meer nodig.
Het was mijn vertrouwen in haar dat de doorslag gegeven heeft om deze stap te zetten. Te durven zetten.

Lange tijd was de angst om psychologische hulp te zoeken groter dan de negatieve invloeden die ik ondervond van mijn mentale, een bijbehorende emotionele problemen.
Het was in het grote onbekende stappen. Ik wist niks van deze wereld.
Er spookten zoveel vragen in mijn hoofd.
Hoe verloopt zo’n sessie?
Waarover gaan we het hebben?
Is het alleen maar praten?
Ga ik dingen moeten doen die ik niet fijn vindt?
Mag ik daar dan nee op zeggen?
Wat wordt er eigenlijk van me verwacht?
Wat kan ik verwachten?

Daarnaast was ik ook bang van de perceptie van anderen, als deze dat te weten zouden komen.
Wat gaan mensen van me denken als ze te weten dat ik psychische hulp nodig heb? Ben ik dan een watje?
Of gek?
Stel ik me niet gewoon aan?
Er zijn tenslotte mensen met grotere problemen dan de mijne.

Zelfs na verschillende sessies bij Alexander bleef ik rondlopen met dezelfde weerstand dat me weerhouden had om bij hem in therapie te gaan.
Dat ondanks het feit dat deze enkele sessies al een duidelijk positief effect hadden.

Deze weerstand geldt voor iedereen, maar voor mannen is dit nog meer van toepassing dan voor vrouwen.
Het beeld van ‘man-zijn’, door de band genomen, is er een waarin de man in staat is al zijn problemen met gemak en zonder hulp op te kunnen lossen.
Hulp vragen is erkennen dat we niet voldoen aan dit ideaal.
Dat we tekort schieten.

Therapie opzoeken is moeilijk.
Het is vrijwillig in ongemak gaan.
Die dingen benaderen waar je al jaren van weg wil lopen.
Woorden geven aan wat je geen bestaansrecht wil geven:
ongewenste gedachten, onaangename gevoelens, miskende verlangens, twijfels,…

Het is een zwaar pad.
Het is het Grote Onbekend.
Het is als op ontdekkingstocht vertrekken, zoals de pioniers van weleer: Alexander von Humbold, Ernest Shackleton, Roald Amundsen, die zonder betrouwbare kaarten het bekende achterlieten. Zonder zekerheid ongeschonden terug te zullen keren.

Het vraagt moed en doorzetting om hulp op te zoeken en de weg naar binnen te nemen.
Voor mij is dit een bewijs van kracht.
Iets wat thuis hoort in het beeld van ‘man-zijn’.

Het is mijn grootste wens dat jij, beste man die dit leest, de moed vindt om een begin te maken aan je tocht.
Het zoeken naar gezondheid.
Zowel lichamelijk als mentaal.
Buitenkant eén binnenkant.

En weet dat er vele mensen zijn die een tochtgenoot kunnen zijn, zoals Alexander voor mij en de vele hulpverleners die ik na hem ook heb opgezocht.

Het ga je goed, broeder.

Trouwens, de dokter in de grap is ook een man.
Maar dat had je wel begrepen. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *